4-4-15
Tja, dat is toch wel een apart verhaal. Ze zijn groot (groter dan alle kleintjes) en woest en lief... Te lief...
In de opvoeding is een foutje geslopen: volwassenen begroeten een pup
heel enthousiast en de pup reageert daar op door lekker enthousiast
terug te reageren. Te schattig natuurlijk, maar 30 kg later niet meer zo
leuk. Dan is het opdringerig en vervelend. Zeker als je dat x 2 hebt.
Dat gedrag is er bijna niet uit te krijgen, we hebben wel met ze
geoefend, maar ze steken elkaar ook nog eens aan. Los daarvan is het
voor volwassenen heel moeilijk als je ze vraagt de honden te negeren,
zeker als ze zo blij zijn.
Dus het besluit kwam, in het kader van
de rust, om de honden op te sluiten als er volwassenen komen. Zeker met
het halen en brengen van de kleintjes vind ik het van groot belang dat
het rustig is. Het is soms al moeilijk genoeg.
Vaak laten de honden
zich niet eens horen en soms komen hier mensen op bezoek die er pas aan het
einde van het bezoek achterkomen dat we honden hebben! Ze liggen
heerlijk rustig op hun vertrouwde, ruime plek onder de trap. Deur van de
bench dicht of open? Het maakt voor hen niet uit. Ze zijn dichtbij ons
en dat is goed.
Met kleine kinderen is het anders: die zijn meester
in het negeren van honden. Dus als de ouders weg zijn en de kleintjes
lekker spelen, gaan de honden vaak los. Soms gaan ze tussen het spel
liggen, maar vaak kruipen ze terug de bench in: hun heiligdom, daar
mogen de kleintjes niet aankomen.
Er zijn ook kleintjes die de
honden erg spannend vinden. Die gaan voor: als zij, op welke manier dan
ook, aangeven dat het niet prettig is, blijven de honden in de bench.
Maar we oefenen wel. Iedereen gaat slapen hier en in die tijd zijn de
honden los. Als de kleintjes wakker worden, zijn ze dat nog steeds.
Kleintje veilig op de arm of op schoot en dan zoeken we soms een beetje
heel voorzichtig contact. Ik wil ze graag ook bijbrengen dat zij de baas
zijn, de controle hebben. Dus nu de 2-jarigen gaan praten en tegen mij
vertellen dat de honden weg moeten, mogen ze ze zelf in de bench sturen.
'Bes' wordt er meestal gezegd, maar de honden staan op en gaan de bench
in. Daarna doen we samen het deurtje dicht.
En ik zie dat die
aanpak werkt: minder schrik en terughoudendheid bij de kleintjes. Het is
een lange weg, maar ik (en de honden) ben heel geduldig.
De
laatste foto benadrukt dat voor mij. Deze jongeman kwam binnen als baby
en kon lezen en schrijven met de honden. Toen hij ging kruipen, kroop
hij er heen om ze te gaan aaien of er bovenop te gaan liggen. Op een
gegeven moment werd hij ergens in zijn hand gebeten door een hond en
meteen was hij klaar met honden, ook met de mijne. Zo jammer, het
contact wat ze hadden was prachtig.
Maar we gingen gewoon heel
langzaam van start en nu, na bijna een jaar, hadden we deze week een
prachtig momentje: hij zat tegenover mij op de bank en Jonas kwam bij
hem kijken. Samen kletsen, praten tegen de hond, een aai en nog een...
Op een gegeven moment zaten ze samen naar het plafond te kijken, een
schaduw. En dan de kop van Jonas op zijn schoot en een dikke knuffel...
We zijn er nog niet: hij zal nog niet gaan spelen als de honden los zijn, de onbevangenheid is weg, maar de schrik nu ook.
En daar ben ik toch best een beetje trots op!
En Jop (novemberbaby) hing heerlijk op mijn buik, met al zijn kilo's! (Meer dan 10 al volgens mij!) 
