De honden...

4-4-15

Tja, dat is toch wel een apart verhaal. Ze zijn groot (groter dan alle kleintjes) en woest en lief... Te lief...
In de opvoeding is een foutje geslopen: volwassenen begroeten een pup heel enthousiast en de pup reageert daar op door lekker enthousiast terug te reageren. Te schattig natuurlijk, maar 30 kg later niet meer zo leuk. Dan is het opdringerig en vervelend. Zeker als je dat x 2 hebt.
Dat gedrag is er bijna niet uit te krijgen, we hebben wel met ze geoefend, maar ze steken elkaar ook nog eens aan. Los daarvan is het voor volwassenen heel moeilijk als je ze vraagt de honden te negeren, zeker als ze zo blij zijn.
Dus het besluit kwam, in het kader van de rust, om de honden op te sluiten als er volwassenen komen. Zeker met het halen en brengen van de kleintjes vind ik het van groot belang dat het rustig is. Het is soms al moeilijk genoeg.

Vaak laten de honden zich niet eens horen en soms komen hier mensen op bezoek die er pas aan het einde van het bezoek achterkomen dat we honden hebben! Ze liggen heerlijk rustig op hun vertrouwde, ruime plek onder de trap. Deur van de bench dicht of open? Het maakt voor hen niet uit. Ze zijn dichtbij ons en dat is goed.

Met kleine kinderen is het anders: die zijn meester in het negeren van honden. Dus als de ouders weg zijn en de kleintjes lekker spelen, gaan de honden vaak los. Soms gaan ze tussen het spel liggen, maar vaak kruipen ze terug de bench in: hun heiligdom, daar mogen de kleintjes niet aankomen.
Er zijn ook kleintjes die de honden erg spannend vinden. Die gaan voor: als zij, op welke manier dan ook, aangeven dat het niet prettig is, blijven de honden in de bench. Maar we oefenen wel. Iedereen gaat slapen hier en in die tijd zijn de honden los. Als de kleintjes wakker worden, zijn ze dat nog steeds. Kleintje veilig op de arm of op schoot en dan zoeken we soms een beetje heel voorzichtig contact. Ik wil ze graag ook bijbrengen dat zij de baas zijn, de controle hebben. Dus nu de 2-jarigen gaan praten en tegen mij vertellen dat de honden weg moeten, mogen ze ze zelf in de bench sturen. 'Bes' wordt er meestal gezegd, maar de honden staan op en gaan de bench in. Daarna doen we samen het deurtje dicht.
En ik zie dat die aanpak werkt: minder schrik en terughoudendheid bij de kleintjes. Het is een lange weg, maar ik (en de honden) ben heel geduldig.

De laatste foto benadrukt dat voor mij. Deze jongeman kwam binnen als baby en kon lezen en schrijven met de honden. Toen hij ging kruipen, kroop hij er heen om ze te gaan aaien of er bovenop te gaan liggen. Op een gegeven moment werd hij ergens in zijn hand gebeten door een hond en meteen was hij klaar met honden, ook met de mijne. Zo jammer, het contact wat ze hadden was prachtig.
Maar we gingen gewoon heel langzaam van start en nu, na bijna een jaar, hadden we deze week een prachtig momentje: hij zat tegenover mij op de bank en Jonas kwam bij hem kijken. Samen kletsen, praten tegen de hond, een aai en nog een... Op een gegeven moment zaten ze samen naar het plafond te kijken, een schaduw. En dan de kop van Jonas op zijn schoot en een dikke knuffel...
We zijn er nog niet: hij zal nog niet gaan spelen als de honden los zijn, de onbevangenheid is weg, maar de schrik nu ook.
En daar ben ik toch best een beetje trots op!